Dobrego dnia z Ojcem Pio
PIĄTEK, 5 SIERPNIA 2016: Nie próbuj sam stawiać czoła burzy, lecz całą swoją ufność powierz słodkiemu Sercu Jezusa.
Pokłon Trzech Króli, Andrea Mantegna Pokłon Trzech Króli, Andrea Mantegna

Objawienie Pańskie

Oceń ten artykuł
(2 głosów)

Objawienie Pańskie to jedno z najważniejszych świąt w Kościele katolickim. Pierwsze wzmianki o tym święcie pochodzą z III wieku. Już we wczesnym chrześcijaństwie przyznawano mu wysoką rangę, np. św. Augustyn upatrywał w nim bliźniaczą uroczystość do Narodzenia Pańskiego. Nazywano je greckim terminem epifania, oznaczającym objawienie się Boga w ciele ludzkim i związano z pokłonem mędrców.

Biblijnym źródłem uroczystości jest fragment Ewangelii św. Mateusza: „Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon. Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok” (Mt 2,1-5).

„Mędrcy, ciągle prowadzeni przez gwiazdę, dotarli do Betlejem. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę” (Mt 2,11).

W komentarzach do Pisma Świętego teologowie skojarzyli opowieść św. Mateusza z dwoma fragmentami psalmu 72 (10-11) ze Starego Testamentu:

„Królowie Tarszisz i wysp
przyniosą dary,
Królowie Szeby i Saby
złożą daninę.”

„I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie”

oraz z proroctwem Izajasza: „I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu” (Iz 60, 3). Sformułowania te, uznawane za zapowiedź wydarzeń opisanych przez Ewangelistę Mateusza – który konsekwentnie nazywa przybyszów ze Wschodu mędrcami – pozwoliły utożsamić mędrców z władcami starożytnego świata. Tekst Pisma Świętego nie podaje ich liczby, ale ponieważ złożyli Dzieciątku trzy dary, rozpowszechniło się mniemanie, że mędrców było trzech. Ich imiona: Kasper, Melchior i Baltazar, znane są dopiero z legendy, powstałej najprawdopodobniej w Aleksandrii na początku VI wieku i przetłumaczonej na łacinę w trzy stulecia później.

Trzej królowie być może byli astrologami, którzy ujrzeli gwiazdę – znak narodzin Króla. Jednak pozostanie tajemnicą, w jaki sposób stała się ona dla nich czytelnym znakiem, który wyprowadził ich w daleką i niebezpieczną podróż do Jerozolimy. To od nich Herod dowiedział się o proroctwie z księgi Micheasza (Mi 5, 1), które jako miejsce narodzenia Mesjasza wskazywało Betlejem. Tam właśnie podążali Mędrcy, by oddać hołd Mesjaszowi i złożyć dary.

Prorok Izajasz podaje również, jakiego rodzaju mają to być dary: „Wszyscy oni przybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło” (Iz 60, 6). Kadzidło i mirra – żywice z rzadkich drzew o silnym i miłym zapachu, które palono dla przyjemności w pałacach możnych – były wówczas na wagę złota i należały do najkosztowniejszych darów.

Na pamiątkę hołdu Mędrców ze Wschodu od XV/XVI w. do dziś w kościołach poświęca się kadzidło i kredę. Kredą oznaczamy drzwi na znak, że przyjęliśmy Wcielonego Syna Bożego. Wypisane na nich litery K+M+B oznaczają imiona Mędrców, ale też mogą być pierwszymi literami łacińskiego zdania Christus mansionem benedicat – (Niech) Chrystus mieszkanie błogosławi. Zwykle dodajemy jeszcze aktualny rok.

Trzej Królowie uważani byli za prawzór wszystkich pogan, którzy nawrócili się i uwierzyli w Chrystusa. Dlatego też legenda powiązała ich jeszcze z apostołem Tomaszem, który miał spotkać ich w czasie swej działalności misyjnej i udzielić im chrztu. Podanie mówi dalej, że zostali oni wyświęceni na biskupów i ponieśli śmierć męczeńską. Stąd też odbierali cześć jako święci. Kult ich rozpowszechniony był zwłaszcza we Włoszech i w Niemczech.

Legenda z czasów średniowiecza, które lubowało się w posiadaniu relikwii po świętych i pilnie je zbierało, głosi, że ciała trzech mędrców miały znajdować się w mieście Savah (Seuva). Wspomina o tym Marco Polo w pamiętniku z podróży na Daleki Wschód (wiek XIII): "Jest w Persji miasto Savah, z którego wyszli trzej Magowie, kiedy udali się, aby pokłon złożyć Jezusowi Chrystusowi. W mieście tym znajdują się trzy wspaniałe i potężne grobowce, w których zostali złożeni Trzej Magowie. Ciała ich są aż dotąd pięknie zachowane cało tak, że nawet można oglądać ich włosy i brody".

Relikwie trzech mędrców według legendy miała odnaleźć podczas pielgrzymki do Ziemi Świętej pobożna cesarzowa Helena, matka cesarza Konstantyna, który przyznał chrześcijanom swobodę wyznania. Umieszczone w kościele św. Eustorgiusza w Mediolanie, zostały w 1164 roku przeniesione przez cesarza Fryderyka Barbarossę do Kolonii, która stała się głównym ośrodkiem kultu Trzech Króli.

oprac. jp

Ostatnio zmieniany czwartek, 03 styczeń 2019 14:44

Nowy numer "Głosu Ojca Pio"

Głos Ojca Pio 130 (4/2021)

Głos Ojca Pio 130 (4/2021)

Z wakacyjnym numerem „Głosu Ojca Pio” nie będziesz się nudził! Autorzy artykułów proponują bowiem czytelnikom fascynującą przygodę z Bogiem. Można nauczyć się budować Arkę Noego i...

Czytaj więcej

    


  1. Świadectwa
  2. Intencje do Ojca Pio

REKLAMA

WIDEO

Newsletter