Dobrego dnia z Ojcem Pio
ŚRODA, 21 LISTOPADA 2018: Będziemy naśladowcami Jezusa wówczas, gdy przetrzymamy wszystkie boje życia i będziemy uczestniczyli w Jego triumfie.
Oby nie zdrzewieć fot. Adam Maniura

Oby nie zdrzewieć

Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Na początek ostrzeżenie: za chwilę napiszę coś szokującego, czego, drogi Czytelniku, nigdzie wcześniej nie przeczytałeś ani od nikogo nie usłyszałeś. Zaznaczam również, że podczas ostatnich badań okresowych o zdolności do wykonywania zawodu wyniki były bliskie doskonałości i jestem zdrowy na ciele i umyśle. Ponadto pragnę podkreślić, że to, co za chwilę przeczytasz, nie jest wynikiem życiowej traumy, nieodwzajemnionej miłości, kompleksów lub andropauzy. Skoro wszystko już sobie wyjaśniliśmy, czas na konkret.

Tekst Adam Maniura

UWIELBIAM MOJĄ PRACĘ NAUCZYCIELA! To może brzmieć dość niewiarygodnie w zestawieniu z uwagami ludzi na temat nauczycieli, a także z przemyśleniami wyżej wzmiankowanych o sobie samych. Wyjaśnijmy. Nie mam tu na myśli biurokracji związanej ze szkolnictwem, gdyż należę do ludzi, którzy wyznają zasadę, że zwiększenie ilości przepisów i procedur zwiększa prawdopodobieństwo bałaganu i nieszczęścia. Nie chodzi też o zarobki, bo nie znam grupy zawodowej, która byłaby zadowolona ze swojego wynagrodzenia. Generalnie wszyscy (w swoim mniemaniu) pracujemy za ciężko i za zbyt małe pieniądze.

Powodem mojej radości nauczycielskiej jest upływ czasu. Ze wszystkich zakładów pracy szkoła ma chyba najniższą (poza przedszkolami) średnią wieku. Nie tylko wiele moich koleżanek jest młodszych ode mnie, ale każdego roku wraz z nowym naborem otrzymujemy potężny zastrzyk młodości i witalności. Pracując z młodzieżą, nie czuję upływu czasu. Kontakt z żywiołem, który młodzi ze sobą wnoszą, sprawia, że łatwo zapomnieć o swojej metryce. Mam na karku prawie pięćdziesiątkę, a czasami zachowuję się jak nastolatek.

Owo zjawisko najlepiej widać na przykładzie przedszkolanek, które są idealnym odbiciem witalności swoich podopiecznych. Łatwo je rozpoznać po głośnym mówieniu, permanentnym uśmiechu, kreatywności i niespożytej energii. Praca z dziećmi i młodzieżą to najlepsza kuracja odmładzająca. Właśnie dlatego zawód nauczyciela jest wspaniałym zajęciem.

Jednak w tej beczce miodu znajdzie się i odrobina dziegciu. Wszystko idzie pięknie, dopóki jesteśmy czynni zawodowo. Emerytura, która w innych zawodach jest wymarzonym odpoczynkiem, w przypadku nauczyciela staje się bolesną lekcją na temat upływającego czasu i doświadczenia własnej starości. Wielu moich poprzedników po dotarciu do kresu swej aktywności zawodowej starzało się dosłownie w oczach. Odwołując się do klasyka literatury, J.R.R. Tolkiena, można przywołać przykład Enta zwanego Drzewcem, który w rozmowie z Hobbitami ubolewał nad tym, że wielu jego pobratymców przestało być Entami i „zdrzewiało”.

Naturalnie młodzieńcza żywiołowość i radość ducha nie zależą od wykonywanej pracy. Zawód nauczyciela jest tylko pewnym udogodnieniem, a nie gwarantem dobrego samopoczucia. Można być znudzonym i zrzędliwym nauczycielem, a można wieść pełne  wigoru życie, będąc grabarzem. Poznałem wielu młodych starców i starych czujących się młodo. Świętemu Tomaszowi z Akwinu przypisuje się słowa: „łaska buduje na naturze”. Mogę z ręką na sercu powiedzieć, że życie nabrało dla mnie smaku w dniu, w którym uwierzyłem w Chrystusa. Czasami, gdy grzech przysłania mi postrzeganie świata, innych ludzi i siebie, znów wraca smutek, złośliwość, wulgarność i wiele innych przypadłości typowych dla człowieka z nieczystym sumieniem. Od czasu, gdy pierwszy raz, a miałem wtedy jakieś szesnaście lat, zwróciłem się do Chrystusa, cały mój świat uległ totalnej przemianie. Poczułem, że zacząłem żyć i cieszyć się każdym dniem. Co najdziwniejsze, z pozoru nic się nie zmieniło. To, co było trudne, nadal takim pozostaje, ale wiem, że z Nim wszystko jest możliwe. Przecież nam to obiecał: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie»” (Mt 11, 28-30). Z czasem rozumiem to coraz lepiej…


ADAM MANIURA - mąż, ojciec, katecheta i miłośnik fotografii, prowadzi fotoblog bytominside.pl 


„Głos Ojca Pio” [6/114/2018]

 

Ostatnio zmieniany wtorek, 30 październik 2018 13:03

Nowy numer "Głosu Ojca Pio"

Głos Ojca Pio 114 (6/2018)

Temat numeru: W pogoni za czasem

Autorzy zastanawiają się, kto i kiedy stworzył czas, w jaki sposób wpływa on na nasze życie, a także co zrobić z jego brakiem i...

Czytaj więcej

    


  1. Świadectwa
  2. Intencje do Ojca Pio

REKLAMA

WIDEO

Newsletter