Alojzy Kaszuba urodził się we Lwowie Zamarstynowie w 1910 roku. Rodzicami jego byli Karol i Anna z domu Horak, którzy mieli dwie córki i dwóch synów. Alojzy był najmłodszym ich dzieckiem. Po maturze, w 1929 roku wstąpił do zakonu kapucynów i otrzymał zakonne imię Serafin. Nowicjat odbył w Sędziszowie Małopolskim, gdzie złożył pierwsze śluby zakonne. Potem podjął studia z filozofii i teologii w Krakowie. W 1933 roku otrzymał święcenia kapłańskie i rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Ukończył je z tytułem magistra filozofii.

Wybuch drugiej wojny światowej zastał go we Lwowie. Dramat Polski przeżywał boleśnie. Był świadkiem aresztowań wielu kapłanów i wywożenia Polaków na Sybir i do Kazachstanu. Jesienią 1940 roku za zgodą przełożonych udał się na Wołyń, gdzie na rozległym terenie pozbawionym kapłanów oddał się pracy duszpasterskiej.

W 1956 roku władze sowieckie na Wołyniu zabroniły mu pełnić funkcje kapłańskie. Nie pogodził się z decyzją, która krzywdziła zarówno jego, jak i ludzi wierzących w Boga. Z narażeniem utraty wolności, a nawet życia, odwiedzał katolików rozproszonych na rozległych terenach Ukrainy, Kazachstanu i Syberii, głosił im Ewangelię, udzielał sakramentów świętych. Tropiony przez policję, został aresztowany i skazany na wygnanie na stepy Kazachstanu. Ten wędrowny duszpasterz w komunistycznym Kraju Rad zapytany o adres zamieszkania z lwowskim akcentem odpowiedział: „Ta Związek Radziecki”. Utrudzony apostolską pracą, zmarł 20 września 1977 roku we Lwowie. Został pochowany na cmentarzu Janowskim, w pobliżu grobu arcybiskupa lwowskiego, św. Józefa Bilczewskiego. Na jego grobie wypisano słowa św. Pawła Apostoła, które streszczają całe jego życie: „Stałem się wszystkim dla wszystkich”.

Ojciec Serafin Kaszuba nie został przez Stalina zesłany na Sybir, nie odbywał katorgi w gułagu, zaliczany jest jednak do grona sybiraków, gdyż powodowany kapłańską gorliwością, wielokrotnie odwiedzał swoich rodaków mieszkających na Syberii. Nie prowadził notatek ze swoich apostolskich odwiedzin, ze względów bezpieczeństwa nie notował nazwisk rodzin ani nazw miejscowości, które odwiedzał. Z jego korespondencji można odczytać trasę jego syberyjskich podróży. Nie były to turystyczne wycieczki, lecz duszpasterska posługa, prowadzona niekiedy z narażeniem życia, zawsze wyczerpująca jego zdrowie. Był wędrownym apostołem Syberii. 

Krakowska Prowincja Braci Mniejszych Kapucynów 2 grudnia 1991 roku za zgodą Stolicy Apostolskiej rozpoczęła kanoniczne postępowanie dotyczące sługi Bożego o. Serafina Kaszuby. Pod przewodnictwem kardynała Franciszka Macharskiego ukonstytuował się Kanoniczny Trybunał niezbędny do wszczęcia procesu. Należy zaznaczyć, że już wcześniej zbierano i porządkowano dokumenty oraz relacje świadków życia o. Serafina. W wyniku kilkuletnich prac przesłuchano pięćdziesięciu dwóch świadków i zgromadzono około dwóch tysięcy pięciuset stron dokumentacji. Akta procesu obejmują siedemset stron, zaś dołączone dokumenty tysiąc osiemset stron.

22 grudnia 2001 roku w wypełnionej przez kapucynów i siostry zakonne kaplicy arcybiskupów krakowskich, podczas odśpiewywania hymnu ku czci św. Franciszka kardynał Franciszek Macharski dokonał uroczystego zamknięcia procesu sługi Bożego o. Serafina Kaszuby na szczeblu diecezjalnym. Dokumenty podpisane przez powołane osoby, uporządkowane i opieczętowane, zostały przekazane przez ręce Postulatora Generalnego Zakonu Kapucynów do Stolicy Apostolskiej. Dalsze prowadzenie sprawy pozostaje w kompetencji Kongregacji do spraw Świętych i Błogosławionych.

Hieronim Warachim OFMCap

fragment książki „Kapucyni sybiracy”, Wydawnictwo Serafin, Kraków 2009

Zobacz też:
modlitwa o kanonizację o. Serafina Kaszuby