Moje problemy z wiarą zaczęły się w 2000 roku, kiedy miałem 13 lat. Wpadła mi wtedy w ręce książka „Święty Graal, Święta Krew”, aspirująca do miana publikacji popularno-naukowej, której zadaniem było udowodnienie tez rozpowszechnionych później w powieści Dana Browna „Kod Leonarda da Vinci”. Byłem młodym, poszukującym katolikiem i „przełknąłem” główne tezy, straciłem zaufanie do chrześcijaństwa i do Kościoła.

Jestem człowiekiem wierzącym, zawsze starałem się, by Bóg był na pierwszym miejscu w moim życiu. Moja historia rozpoczęła się latem 2005 r. Poszedłem wtedy do miasta na zakupy. Spotkałem przyjaciela, którego dawno nie widziałem. Piotrek zaprosił mnie na grilla. Zgodziłem się, bo bardzo chciałem się z nim zobaczyć. Zapytałem, kto jeszcze tam będzie, nie chciał powiedzieć, więc nie naciskałem.

Werbunek do sekty zwykle jest powolnym, stopniowym procesem. Osoby zajmujące się rekrutacją wiedzą bowiem, że nie można zmienić myślenia człowieka za jednym zamachem. Tak więc początek przeważnie jest niepozorny.

Z psychomanipulacją, niestety, mamy do czynienia dosyć często. Media w tonie skandali opowiadają nam o ludziach, którzy naiwnie „nabrali się" na obietnice wielu oszustów. Wśród nich można spotkać domokrążców, ale także uwodzicieli, polityków, a nawet cudownych uzdrowicieli czy „prawdziwych mesjaszów". Nie tylko osoby o słabej psychice ulegają ich wpływowi. Widać to na przykładzie sekt, do których często trafiają ludzie bardzo inteligentni i z silną osobowością.

W początkowej fazie uzależnienia od grupy decydujące znaczenie dla rozwoju sprawy ma szybkie i kompetentne działanie ze strony rodziców i przyjaciół. W związku z tym należy jak najszybciej skontaktować się z ośrodkiem zajmującym się tą problematyką lub innymi kompetentnymi osobami.